نوبت هر پروژه که رسید، بدانی قدم بعدی چیست.

دردوسط یک کار دیگر، قولی می‌دهی یا ایده‌ای به ذهنت می‌رسد. می‌گویی بعداً یادداشت می‌کنم. بعداً نمی‌آید.

نوعش را انتخاب می‌کنی: کار، قول یا ایده. اگر حوصله‌ی دسته‌بندی نداری، می‌رود توی اینباکس تا سر فرصت مرتبش کنی.

دردنوبت پروژه می‌رسد، فهرست بلندی جلویت است و نمی‌دانی از کجا شروع کنی. آخرش سراغ کار دیگری می‌روی.

برای هر پروژه یک روز هفته تعیین می‌کنی. آن روز کارت همان پروژه بالا می‌آید و قدم بعدی‌اش تنها چیز پررنگ صفحه است. انجامش که دادی، قدم بعدیِ تازه را از تو می‌پرسد.

درد«تا پنجشنبه می‌فرستم.» گفتی و رفت. هفته‌ی بعد خودِ مشتری یادت می‌اندازد.

قول‌های باز هر پروژه روی کارت همان پروژه دیده می‌شوند. از موعد که بگذرد، می‌نویسد چند روز عقب است. اگر کار دست کسی بیرون از اپ مانده، اسمش را کنار همان مورد می‌نویسی تا پیگیری گم نشود.

دردکار را در پیام‌رسان می‌سپاری. نه معلوم است دیده، نه معلوم است انجام شده. باید خودت دنبالش بدوی.

کار را به عضو همان پروژه می‌فرستی. گیرنده می‌پذیرد یا رد می‌کند. وقتی انجامش داد، تا تأیید تو در «منتظر تأیید» می‌ماند و بی‌سروصدا بسته نمی‌شود.

درداینترنت قطع است، اپ باز نمی‌شود و همان چیزی که باید ثبت می‌شد از دست می‌رود.

TimeToDo روی صفحه‌ی اصلی گوشی نصب می‌شود. آفلاین که باشی ثبت می‌کنی و وقتی وصل شدی، خودش همگام می‌شود.